Kiedy myślałem o budowie domu, w głowie miałem fundamenty, dach, instalacje, wykończenie wnętrz. Cały ten wielki, stresujący maraton. Naiwnie wydawało mi się, że gdy dom już stanie, będzie „z górki”. A potem, dosłownie na finiszu, spojrzałem za okno na klepisko wokół świeżej elewacji i dotarło do mnie, że został jeszcze jeden temat, o którym prawie nie myślałem: kostka brukowa. Podjazd na dwa auta, chodnik do drzwi, opaska dookoła domu, żeby odprowadzić wodę od fundamentów, i reprezentacyjne wejście. Taras odpuściłem – ten postanowiłem zrobić z drewna, ale to już historia na zupełnie inny artykuł.
Usiadłem więc wieczorem do internetu w przekonaniu, że „wybiorę jakąś szarą kostkę i będzie”. Jakże się myliłem.
Nie miałem pojęcia, że wybór jest aż tak gigantyczny
Szczerze? Zamurowało mnie. Nie sądziłem, że w Polsce produkuje się tyle rodzajów kostki brukowej i płyt betonowych. Kształty – od klasycznych prostokątów, przez kwadraty, po nieregularne, „łamane” formaty i wielkie płyty. Kolory – nie tylko szarość, ale całe palety grafitów, beżów, brązów, melanży, kostek cieniowanych i płukanych z kruszywem na wierzchu. Do tego struktury powierzchni: gładkie, postarzane, śrutowane, z posypką. Im dłużej klikałem, tym bardziej się gubiłem. Każdy producent ma kilkanaście serii, każda seria kilka kolorów, a każdy kolor wygląda inaczej na zdjęciu ze studia niż w realnym ogrodzie sąsiada. Poczułem, że z internetu tego nie ogarnę.
Pięćdziesiąt minut jazdy i ogród pełen kostki
I tu miałem szczęście, bo mieszkam pod Warszawą, a jakieś 50 minut drogi od mojego domu znajduje się coś, czego zupełnie się nie spodziewałem – gigantyczny zewnętrzny showroom GaleriaKostki w Książenicach pod Warszawą. Prawie 3000 metrów kwadratowych powierzchni, na której rozłożono blisko tysiąc produktów. Nie katalog, nie próbki wielkości dłoni – realne, ułożone fragmenty nawierzchni, po których można chodzić, które można dotknąć, zobaczyć w słońcu i w cieniu.
Powiem wam szczerze: oczy chodziły nam dookoła głowy. Chodziliśmy między ekspozycjami jak dzieci w sklepie z zabawkami – „o, ta ładna”, „nie, poczekaj, zobacz tamtą”, „a jak to będzie wyglądać przy naszej elewacji?”. Dopiero na miejscu człowiek rozumie różnicę między formatami i kolorami, której na monitorze zupełnie nie widać. To był moment, w którym z chaosu zaczął się robić konkretny plan.
Nasz wybór: Verona w kolorze Vulcano na dole, Venetto na wejściu
Po długim spacerze i jeszcze dłuższych naradach decyzja padła na płyty Drogbruk Verona 60×30 cm. Spodobał nam się dość duży, prostokątny format – nowoczesny, spokojny, z delikatną fazą – a przy tym cena nas nie zabiła, co przy budżecie na wykończeniu domu miało niebagatelne znaczenie. Doradzono nam kolor Vulcano: ciemny, ale nie płaski – taki „łaciaty”, przecierany, z przejściami odcieni, dzięki którym nawierzchnia nie wygląda monotonnie i ładnie maskuje codzienny kurz czy ślady. Verona trafiła u nas na podjazd, opaskę wokół domu i ciągi komunikacyjne.
Na reprezentacyjne wejście i schody postawiliśmy z kolei na płyty Venetto. Duże, naprawdę ciężkie – przy układaniu ekipa nieraz westchnęła – ale efekt jest po prostu super. Wielki format na stopniach i przy drzwiach robi robotę: jest dostojnie, nowocześnie i „drogo” w dobrym sensie. Zestawienie ciemnej, melanżowej Verony na dole z minimalistycznym Venetto przy wejściu wyszło spójnie, a jednocześnie widać, że wejście jest „tym ważniejszym” miejscem.
Refleksja na koniec
Budowanie domu w dzisiejszych czasach to dziwne uczucie. Z jednej strony mamy gigantyczny wybór produktów – każdy pomysł, każdy styl, każdy kolor da się dziś zrealizować, i to w rozsądnej cenie. Z drugiej – od tej ilości kostek, płyt, faktur i odcieni zwyczajnie boli głowa. Paradoks nadmiaru: im więcej opcji, tym trudniej się zdecydować.
Dla mnie przełomem było zobaczenie tego wszystkiego na żywo, w jednym miejscu, zamiast w kilkunastu zakładkach przeglądarki. Jeśli stoicie przed tym samym etapem co ja – zostawcie sobie na kostkę więcej czasu i głowy, niż się wam wydaje, że będzie potrzebne. Bo to nie jest „jakaś szara kostka i będzie”. To decyzja, na którą – dosłownie – będziecie patrzeć codziennie przez najbliższe lata.
